Nils Rosmuller

Vorige week popte in de landelijke media (NOS , Volkskrant) enkele keren waterstof op als de energiebron en -drager als basis voor de vormgeving van de energietransitie in Nederland. En zo vreemd is dat niet: waterstof kan (door middel van elektrolyse) verkregen worden uit water (bron), met als ‘rest’ product zuurstof. Water is er genoeg op aarde.

Magazine editie

Transport van gevaarlijke stoffen via buisleidingen is relatief veilig, maar er doet zich toch weleens een incident voor. In die situaties is het cruciaal dat de betrokken partijen goed met elkaar samenwerken. Daarom hebben deze partijen nu gezamenlijk een nieuwe Handreiking buisleidingincidentbestrijding samengesteld, waarin de informatiestromen bij incidenten inzichtelijk wordt gemaakt.

Door het Nibra (wie kent het nog?) is in 2006 de Handreiking buisleiding incidentbestrijding opgesteld en in beheer ondergebracht bij het IFV. Deze handreiking bleek bij onderzoek sterk verouderd, actualisatie was hard nodig.

Magazine editie

De afgelopen jaren zijn op een aantal spoorlijnen de geldende risicoplafonds uit het Basisnet spoor overschreden. De staatssecretaris werkt met de vervoerssector aan een maatregelenpakket tegen deze overschrijdingen, maar wil als stok achter de deur een routeringsbesluit vervoer gevaarlijke stoffen kunnen inzetten. Lector Transportveiligheid Nils Rosmuller geeft zijn mening.

Degenen die geïnteresseerd zijn in het (spoor)vervoer van gevaarlijke stoffen zal het niet zijn ontgaan: Sharon Dijksma (de staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu) heeft het afgelopen jaar al diverse keren ‘gedreigd’ met het instellen van het Routeringsbesluit, de meest verstrekkende en daarmee ultieme maatregel.

Magazine editie

De routering van het wegvevoer van gevaarlijke stoffen is niet goed geregeld, zo bleek een paar jaar geleden uit onderzoek. Wat onder andere ontbreekt, is een digitale landelijke routeringskaart. Daar leek vorig jaar schotin te zitten dank de Rijksdienst voor hetWegverkeer, maar het ministerie van Infrastructuur en Milieu lijkt nu roet in het eten te gooien.

De afgelopen weken viel mij op dat er veel te doen is over de informatievoorziening bij incidenten. Als het gaat om fysieke veiligheid zie ik dat we kansen laten liggen om rampen te voorkomen, dan wel om effecten van ongevallen zo veel mogelijk te beperken. Ik zoom in op het onderliggende wegennet en het vervoer van gevaarlijke stoffen hierover, want wat daar gebeurt stemt mij diep droevig.

Je hoort het nogal eens: we moeten leren van incidenten. Tal van symposia en workshops hebben deze titel of een variant hierop. Of het nu gaat om veiligheid in de bouw, brandweerinzetten of … het vervoer van gevaarlijke stoffen.

Met de allesverzengende hitte van de vorige week en de zomervakantie van enkele weken geleden achter de rug storten we ons allen weer op ons werk. Werk dat in Nederland onderbroken wordt door een lunchpauze (van een half uurtje rond 12.00 uur). In zuidelijke landen zoals Italië en Frankrijk (waar ik mijn zomervakantie heb doorgebracht) wordt deze pauze grondiger aangepakt: de siësta. Van circa 13.00 tot 16.00 uur wordt er amper gewerkt. Ik moet erkennen: ik heb hier sinds mijn zomervakantie met temperaturen boven de 35 °C - dag in dag uit - (meer) begrip voor gekregen.